Mijn naam is Tinie Bosma-Hoekstra, geboren op 24 december 1999 op Urk. Vanaf het allereerste begin ben ik opgegroeid binnen een hechte, liefdevolle familie. Altijd waren er mensen om mij heen: ouders, zussen, familie, vrienden. Die verbondenheid is voor mij zo vanzelfsprekend geworden dat ik het nu nog steeds moeilijk vind om écht alleen te zijn. Tijdens de les van Matthea maakte ik daarom een anti-zelfportret: een foto waarop ik afgezonderd sta, met een koptelefoon op en niemand in de buurt. Dat voelde enorm tegenstrijdig met wie ik ben. Het liet me nadenken over hoe belangrijk familie, samen zijn en steun voor mij zijn, dat vormt een groot deel van mijn identiteit. Mijn familie is mijn fundament; we zijn hecht, ondersteunen elkaar altijd en delen belangrijke waarden zoals respect, eerlijkheid en zorgzaamheid.

Mijn geloof vormt de basis van mijn normen en waarden. Het leert mij dat ieder mens waarde heeft, ongeacht achtergrond, gedrag of mogelijkheden. Daarom vind ik het belangrijk om iedereen met respect en eerlijkheid te behandelen. Ik geloof dat je woorden en daden invloed hebben op hoe iemand zich voelt, dat maakt dat ik zorgzaam, positief en betrouwbaar in relaties sta.

Primaire socialisatie

Thuis leerde ik wie ik ben. Mijn ouders gaven me normen en waarden mee zoals eerlijkheid, respect en zorgzaamheid. Ook leerde ik binnen ons gezin dat je altijd klaarstaat voor elkaar, vooral doordat mijn jongste zusje altijd extra zorg nodig had. Dat heeft mijn zelfbeeld gevormd: ik zie mezelf als iemand die verantwoordelijkheid neemt, oog heeft voor anderen en verbinding zoekt.
Mijn rol in het gezin is dan ook: de tweede dochter, de helper, de zorgzame en dit heeft nog steeds invloed op hoe ik keuzes maak.

Een belangrijke waarde voor mij is omzien naar elkaar. Niet alleen binnen mijn familie, maar juist ook in mijn werk met kinderen. Ik wil dat ieder kind zich gezien, gehoord en serieus genomen voelt, daarom vindt ik het erg belangrijk om met traumasensitief onderwijs bezig te zijn. Daar ga je ook kijken naar de diepere laag. wat zit er nou onder dit gedrag wat ze laten zien? Dit houdt mij elke dag bezig. 

Ik kies bewust wat ik draag, want het zegt iets over mijn persoonlijkheid, mijn waarden en mijn respect voor mezelf en anderen; mijn christelijk geloof en mijn werk in het onderwijs stimuleren mij om me netjes en verzorgd te kleden, omdat ik vind dat dit professionaliteit en zorgzaamheid uitstraalt naar de kinderen en collega’s om me heen. 

Secundaire socialisatie

Toen ik ouder werd, kwam ik steeds meer in aanraking met andere werelden buiten mijn gezin. Deze omgevingen brachten nieuwe verwachtingen, regels en manieren van doen met zich mee die mij ook gevormd hebben. 

Op de basisschool leerde ik voor het eerst dat je je ook aan regels aanpast die niet vanuit thuis komen: op tijd komen, samenwerken, luisteren naar de leerkracht. 

De sportwereld werd daarna een tweede leefomgeving waarin ik veel van mezelf ontdekte. Acrogym werd mijn passie en ik heb jarenlang op hoog niveau getraind. De weg naar het Nederlands kampioenschap was intensief, maar heeft mij discipline, ambitie en teamgevoel gegeven. Ik leerde dat je elkaar nodig hebt om doelen te bereiken. Nu geef ik als coach die ervaringen door aan jonge sporters; ik neem een nieuwe rol op me waarin ik begeleid, motiveer en vertrouwen geef.

Tijdens mijn opleidingen en werk in het onderwijs begon mijn professionele ontwikkeling. Hier merkte ik dat mijn zorgzame karakter niet alleen bij familie hoort, maar ook in een maatschappelijke rol belangrijk is. Als onderwijsassistent en later begeleider van leerlingen met autisme, ADHD en hechtingsproblematiek ontdekte ik hoe belangrijk het is om kinderen écht te zien. Elk kind verdient het om zich veilig en gewaardeerd te voelen. Hierdoor is mijn rol verbreed naar die van hulpverlener, ondersteuner en rolmodel.

Mijn huwelijk bracht een nieuwe vorm van socialisatie met zich mee. Omdat mijn man visser is, ben ik vaak alleen thuis en moet ik veel zelfstandig regelen. Dit heeft mij zelfstandiger en verantwoordelijker gemaakt, ook al voelt alleen zijn soms nog steeds onnatuurlijk voor mij. Tegelijkertijd heeft deze situatie mij sterker gemaakt en geleerd dat ik op mezelf kan vertrouwen.

Daarom heb ik ook die foto toegevoegd. Voor mij zegt deze foto veel: je ziet de kotter oorbel en ons samen kijkend over de zee. Het beeld laat zien hoe verbondenheid en zelfstandigheid samenkomen in mijn leven.

Binnen al deze verschillende omgevingen heb ik steeds een nieuwe rol en positie gekregen: leerling, teamgenoot, coach, collega, begeleider en vrouw.

Door alles wat ik heb meegemaakt, ben ik niet alleen opgevoed, maar ook gegroeid als persoon. Persoonsvorming betekent voor mij dat je door ervaringen en keuzes ontdekt wie je bent en wie je wilt worden. Mijn geloof helpt mij hierbij: het laat zien wat belangrijk is, zoals eerlijkheid, zorgzaamheid en respect voor anderen.

Mijn persoonlijkheid is gevormd door verschillende dingen. In mijn gezin leerde ik om goed voor anderen te zorgen en er altijd voor elkaar te zijn. In sport, zoals acrogym, leerde ik doorzetten en samenwerken met anderen. Op mijn werk in het onderwijs ontdekte ik hoe belangrijk het is om kinderen echt te zien en te begrijpen wat zij nodig hebben. Al deze ervaringen hebben mij zelfstandig gemaakt, maar ik merk dat ik nog steeds het liefst verbonden ben met anderen.

Ook in de toekomst wil ik blijven groeien,  wil graag moeder worden en mijn zorgzaamheid en waarden door te geven aan mijn gezin.